Kaygı, doğal ve işlevsel bir duygudur. Sınav öncesi gerginlik, iş görüşmesi öncesi heyecan ya da tehlikeli bir duruma verilen tepki — bunlar sağlıklı kaygı örnekleridir. Ancak kaygı tehdidin boyutuyla orantısız, kontrol edilemez ve günlük işlevselliği bozan bir hal aldığında artık bir bozukluktan söz edilir.

Kaygı bozukluğunda beynin amigdala bölgesi sürekli “tehdit var” sinyali üretir. Gerçek bir tehlike olmasa da vücut savaş ya da kaç moduna girer: kalp hızlanır, nefes sığlaşır, kaslar gerilir. Bu tepki kronikleştiğinde hem zihinsel hem bedensel tükenmeye yol açar.

Kaygı bozukluğunun en önemli özelliği, kişinin bu kaygıyı istemeden yaşamasıdır. “Neden bu kadar endişelendiğimi bilmiyorum, durduramıyorum” — bu cümle kaygı bozukluğunu en iyi özetleyen ifadedir. Bu nedenle “kendin topla” ya da “düşünme” gibi tavsiyeler işe yaramaz; doğru müdahale gerekir.